|
Blue Train Bike Club
|
Zaanstreek/Waterland
|
|
Verslagen Diverse ritjes:
|
|
|
|
Bevrijdingsdag 5 mei 2010
|
Op bevrijdingsdag 2010 reden 5 blue train mannen vanuit
Wageningen naar Oostzaan om het bevrijdingsvuur op te halen.
Ze werden tegemoetgereden door enkele blue train vrouwen en
mannen. Gezamenlijk arrriveerden ze op het kerkplein waar
het vuur overgedragen werd aan organisatoren van de
5–meiviering, waarna het vuur in Oostzaan ontstoken
werd. Hieronder 2 foto's, genomen in Wageningen.
Naar boven
|
|
|
|
2e Paasdag rondje Markerwaard met HGI 24 maart 2008
|
Het is 24 maart, 2e Paasdag 2008, de dag waarop de BTBC de
openingsrit rijdt van het nieuwe wielerseizoen. Traditioneel
wordt deze rit gereden met schaatsclub Hard Gaat Ie (HGI) uit
Landsmeer en staat een rondje Markermeer op het programma. De
145 kilometers worden, zoals inmiddels gebruikelijk, in rap
tempo weggetrapt, maar nu is het anders! De
weersvoorspellingen zijn dramatisch. Nachttemperaturen van
onder nul en overdag niet meer dan 5°C wordt voorspeld.
Daarbij ook nog eens 'winterse buien'. De afgelopen dagen
heeft het al wat gesneeuwd. Piet Paulusma windt er geen
doekjes om, het is weer voor de kerstdagen en absoluut niet
voor de Paas. In verband met de weersverwachting, heeft
Martin de Vries, groot organisator, geestelijk vader, kopman
en mecanicien van dit evenement, vooraf aangegeven dat bij
extreme omstandigheden de route verlegd zal worden. De rit
gaat dan naar Enkhuizen en kriskras door Noord–Holland
terug. Hij zal op het juiste moment de juiste beslissing
nemen. Daarbij speelt een rol dat de Hollandsebrug bij Almere
is afgesloten voor het fietsverkeer en dat gebruik gemaakt
moet worden van een pontveer met 20 minuten wacht– en
overzet tijd.
Plaats van samenkomst is de kruising Van Beekstraat met de
Dorpsstraat in Landsmeer. Om 7 uur stap ik uit mijn bed. Kijk
uit het raam en de telefoon gaat. Voor ik hem op kan nemen
gaat hij in voicemail. Ik luister het bericht uit terwijl ik
vanuit mijn slaapkamerraam een uiterst witte straat waarneem.
Het heeft gesneeuwd, en niet zo'n beetje ook. Een centimeter
of 3 schat ik zo en alles ligt er onder. Dan zal het ook wel
koud zijn. Ik beluister de stem van Dirk. Hij vraagt zich af
of het zin heeft om naar Landsmeer te komen. Er ligt immers
sneeuw in Muiden. Ik sms hem terug dat ik in ieder geval ga en
wel zie of hij er bij is.
Om tien voor acht rij ik naar de plaats van afspraak. Het is
koud, de thermometer komt net op de 3 graden en de sneeuw
maakt de weg glibberig. Het is van die baggersneeuw. Als je er
door rijdt, spettert het alle kanten uit en natuurlijk vooral
op je voeten. Voor de Deen supermarkt staan al een paar man en
het groepje groeit uit naar Jan Dick den Das, Frans Nico van
de Bout en Ed van Bergen als vertegenwoordigers van HGI en
Dirk Schouten, Ron Jagtman, Martin de Vries, Rene Zeegers en
ikzelf voeren de kleuren van de Blue Train Bike Club. Acht man
die zich hebben aangemeld voor een heroïsche rit. We
missen een paar HGI en BTBC rijders, die zich kennelijk hebben
bedacht en achter de warme gebreide broek zijn blijven liggen.
Jammer! Het is duidelijk dat de 'Mannen' zich van de jongens
hebben afgescheiden en om exact 08.00 uur rijdt het groepje
richting Purmerend om in Den Ilp nog een 9e rijder op te
pikken. Piet Kelder sluit zich aan voor de koude rit.
Overal ligt een laagje van zo'n 3 tot 4 centimeter natte
sneeuw op de weg. De sporen die daar inmiddels door auto's in
zijn gereden hebben zich gevuld met ijswater en het geheel
wordt nog eens aangevuld met de nodige pekel en andere
rottigheid die op de rijbaan is achtergebleven. Al die
nattigheid spettert via de smalle bandjes hoog de lucht in en
als je een voorligger hebt ben je genoodzaakt in deze 'regen'
te rijden. Martin de Vries rijdt op kop. Uiteraard kan en wil
niet iedereen op kop rijden, dus nat en vies zullen wij
allemaal worden. Het moraal is hoog. Grappen worden aan de
lopende band gemaakt en niemand wordt daarbij gespaard. Dit
maakt het er naar dat we ongemerkt in korte tijd in Purmerend
arriveren. Daar gaat het over de Beemsterbrug rechtsaf
richting Oosthuizen. Ik rij op dat moment op kop van de groep
en Ed komt naast mij rijden. Hij vraagt mij of het de eerste
100 kilometer ietsje rustiger kan. De 34 km per uur gaat hem
iets te snel. Natuurlijk kan dat en ik laat afzakken tot 31.
Het wegdek is één groot drama. Hier ligt nog
meer sneeuw en op sommige plaatsen is het zelfs glad. Ik rij
gestaag door tot even voor Oosthuizen. Daar neemt Martin de
Vries het kopwerk over en gooit gelijk een extra scheppie
kolen op het vuur. Voorbij Oosthuizen moet daardoor even op
een 3–tal achterblijvers worden gewacht, maar langs de
N247 kan weer iedereen zijn plekkie in de waaier vinden
waardoor het tempo er in kan blijven tot Hoorn aan toe.
Tussendoor krijgt Ron Jagtman een paar keer de neiging om een
paar plaagstootjes uit te delen door er 'even' aan te trekken,
maar echt veel stelt het niet voor. Na een 100–tal
meters moet hij de anderen al weer voorbij laten om vervolgens
zijn plekkie in de waaier weer in te nemen.
In Hoorn is het serieus glad en wij rijden uiterst voorzichtig
door de binnenstad richting Enkhuizen, waar wij om 09.32 uur
arriveren. Niet slecht gezien de weersomstandigheden. De
thermometer geeft nog steeds maar 4°C aan en iedereen is
drijfnat, door en door koud en besmeurd met een laag modder.
Kortom, we zien er niet uit!!! Jan Dick den Das spant de
kroon. Zijn gelaat doet vermoeden of hij juist uit zijn
kolenmijn is gekropen. In deze toestand stappen wij, tot grote
hilariteit van de reeds aanwezige bezoekers, de
stationsrestauratie van het NS station Enkhuizen binnen. We
zoeken een plekkie en Martin de Vries regelt een lekker bakkie
koffie voor iedereen. Hij heeft ook een verrassing in petto.
Hij heeft 2 trofeeën ontworpen in vorm van heuse
hardgekookte paaseieren. Ëën voor de veelbelovendste
renner en de andere voor de meest aanvallende renner. Hij
reikte de trofeeën respectievelijk uit aan Ron en Dirk.
Ron werd hiermee geprezen voor het winter aan winter in het
wiel rijden van zijn grote leermeester en toonbeeld Martin de
Vries en Dirk voor het feit dat hij bij grote regelmaat
wegknoert maar nooit echt weg komt omdat hij altijd weer wordt
bijgehaald. Onder luid applaus namen de mannen hun
trofeeën in ontvangst en voor de foto wilden zij wel even
schouder aan schouder aan tafel zitten. Nadat Ed voor nog een
2e ronde koffie had gezorgd ging het spul weer op de bike.
Niet naar Lelystad, maar terug naar Hoorn om daar af te buigen
richting Avenhorn om vervolgens via Midden Beemster op
Purmerend aan te koersen. Uiteraard neemt Martin de Vries het
initiatief door maar weer eens op kop te gaan rijden.
In Scharwoude wordt afscheid genomen van Ed van Bergen
en Rene Zeegers. Zij kunnen het relatief hoge tempo niet meer
volgen en hebben, in goed overleg, besloten de kortste weg
terug te nemen en rijden rechtstreeks op Oosthuizen aan. De
rest volgt mijn wiel richting Avenhorn en met zo'n 34 tot 35
kilometer per uur trek ik er nog even lekker aan. Martin de
Vries neemt vervolgens het stokje weer van mij over. De
temperatuur is inmiddels opgelopen tot een schamele 9°C
en er staat een waterig zonnetje. De rit gaat verder via
Midden Beemster, Purmerend, door de Wijde Wormer naar Zaandam.
Daar neemt Piet afscheid van ons. Hij gaat langs de A7, via
een verkorte route, richting Huis. Er wordt hem nog even
'Mietje' nageroepen en het groepje diehards rijdt met grote
snelheid van Piet weg, via de Zuiderweg wederom richting
Purmerend om vervolgens het Wormerpad te nemen richting
Purmerland en Den Ilp, waar wij Ron Jagtman voor de deur van
zijn woning achterlaten. Kennelijk heeft hij kans gezien naar
huis te bellen, want zijn voortuin hangt vol ballonnetjes en
een heus welkomstcomité staat hem op te wachten om hem
te roemen om zijn verworven trofee. Uiteraard willen de 5
overgebleven renners hier niets mee van doen hebben en zetten
nog eenmaal aan richting Landsmeer. Daar ligt de finish na 115
kilometer koersen in 3.47 uur, met een gemiddelde van 30,3
km/uur. Toch niet slecht onder deze omstandigheden. De mannen
nemen afscheid en wensen elkaar nog een mooie 2e paasdag toe.
Thuisgekomen begint de 2e fase van zo'n natte rit. De kleding
ziet er niet uit, dus buiten uitkleden en ook de fiets is aan
een onderhoudsbeurtje toe. Al met al ben je ook na zo'n rit
nog wel een uurtje zoet en vraag je je af of je fiets ooit
weer zwart wordt..............
Giant.
Naar boven
|
|
|
|
Openingsrit zondag 15 april 2007
|
Het is een mooie (veel te mooie) voorjaarsdag. De thermometer
geeft s'morgens om 09.30 uur al 18°C aan. Wat een verschil
met vorige week, toen wij het met een magere 8°C moesten
stellen tijdens de openingsrit met Hard gaat ie. Een grote
groep BTBC renners hebben zich, uiteraard in het blauw
gekleed, verzameld op het plein tegenover de kerk in Oostzaan
voor de jaarlijks terugkerende BTBC openingsrit. De enige
tocht die door de mannelijke en vrouwelijke BTBC renners
gezamenlijk wordt verreden. De tocht gaat dit jaar over de
gewoonlijke zondagochtendronde. De brede wegen en weinige
fietspaden maken het er naar dat dit een van de veiligste
routes is om met een grote groep te rijden. Een tussenstop is
gepland bij het beruchte café 'kipslinger' in
Schermerhorn.
Half tien is het zover. De groep komt langzaam in beweging en
in een 'wandel' tempo gaat het richting Purmerend. Voorbij de
sluis, richting Alkmaardermeer gaat het enkelen toch te
langzaam en gaan er vandoor. Jan, Erik, Paul en een gastrijder
nemen als eersten het initiatief. Even later onstaat er een
tweede groepje. Daan trekt even door en neemt Ron J. in zijn
wiel mee. Martin weet na een sprint, waarbij de 52 km/uur
gehaald wordt, bij de 2 ontsnappers aan te sluiten. Kort
daarop pikt ook Willem van S aan. Tinus probeert het ook, maar
kan het gat niet overbruggen en blijft tot Schermerhorn tussen
het peloton en groep 2 hangen. Met een gangetje van 42 tot 46
kilometer per uur gaat het richting Alkmaardermeer. Op kop
wordt er goed afgewisseld en de groep met Jan is allang uit
zicht. Uiteindelijk treffen wij hen weer in Schermerhorn. Zij
zitten al breeduit op het terras en willen net een bakkie
koffie bestellen. Wij schuiven direct aan en laten ons ook
gelijk een appelpuntje met slagroom serveren.
Een paar minuten later komt Tinus aanzetten. En nog veel later
strijkt het peloton neer op het terras. Koffie, Cola en
Appelgebak gaat er in als koek. Na een klein half uurtje
kunnen wij weer op de fiets. Hans Dral zorgt er voor dat de
rekening wordt voldaan. "Dat is voor het jubileumjaar" brult
die lange, en daar moeten wij het dan maar mee doen. Hans,
bedankt jongen en wij hopen dat je veel jubileumfietsjes aan
de man weet te brengen.
Na deze tussenstop gaat een groepje via Avenhorn richting Edam
en de groep met de dames gaat via de noordzijde van de
Beemster richting Beets om voorts door te sturen naar
Purmerend. "niet harder dan 28 hoor" brullen de meiden in
koor. Martin en Bob rijden rustig pratend en genietend van de
natuur op kop van het groepje. Wat ziet de wereld er anders
uit he met zo'n gangetje. Uiteraard gaan de gesprekken over
het extreem mooie weer en worden afspraken gemaakt voor
komende zaterdag, wanneer de Ronde van Noord&ndsah;Holland
verreden zal worden. De thermometer geeft inmiddels 27°C
aan en het tempo wordt langzaam opgevoerd tot 30 km/uur.
In Purmerend zien wij, onder leiding van Piet Kelder, een
groepje BTBC renners rijden die de aansluiting met de kopgroep
hebben verloren. Zij worden stilzwijgend in het vrouwenpeloton
opgenomen. De ogen van de mannen staan diep. Het zweet stroomt
van de koppies en het lukt hun nog net het stuur recht te
houden. De meiden ontfermen zich over hen en zeggen ze
vertederende woorden toe, in de hoop ze weer uit hun dalletje
te trekken. Het lukt niet geheel. De mannen blijven in de
bescherming van het peloton en laten zich zo naar huis rijden.
Uiteindelijk zijn wij rond 13.00 uur weer trug in Oostzaan met
een kleine 70 kilometer op de teller. Het laatste stuk hebben
de meiden zonder er erg in te hebben gehad, met een gangetje
van zo'n 32,5 kilometer per uur gereden. Het werd wel wat
stiller in de groep. Conclusie............ Ze kunnen dus wel
sneller rijden, als ze hun lucht maar voor het fietsen
gebruiken en niet voor het kwebbelen.
Voor zowel de dames als de heren: Veel mooie kilometers dit
jaar en hopenlijk zien wij elkaar volgend voorjaar weer in het
BTBC peloton.
Giant.
Naar boven
|
|
|
Openingsrit 2007
|
|
|
|
ATB sluitingsrit Mechelen 26 maart 2006
|
Eindelijk was het zover, zaterdag 25 maart 2006. De dag waarop
17 leden van de Blue Train voor de winterperiode afsluitende
ATB–rit konden vertrekken naar het Limburgse Mechelen.
Alleen
Hans Tuin (rugklachten), Wijbrand (moest zijn huis in
Brazilie behangen) en Richard (had al te veel getraind)
zorgden er voor dat de groep niet compleet was. Hans Dral, de
grote organisator van het geheel had alles tot in de puntjes
geregeld. Het moment van vertrek, maar ook de timing van eten,
de te rijden routes en zelfs het tijdstip van tandenpoetsen en
nachtrust waren door 'Lange' Hans tot op de seconde gepland.
Daarnaast had hij de groep aangevuld met kledingsponsor "Ron
Jagtman", die wel eens wilde weten of hij in de juiste
wielerploeg had geïnvesteerd en wel zin had in een dagje
'Prutten'...
In colonne vertrokken wij om 16.15 uur naar het verre zuiden.
Om de lange tocht te onderbreken en de inwendige mens te
verzorgen had Hans een diner besproken in het wegrestaurant
bij Nederweert. Daar stond voor iedereen een lekkere snitzel
met patat en groente klaar. Na het diner legden wij de laatste
kilometers van de reis af naar het mooie Mechelen, waar wij
gastvrij werden onthaald in het appartementencomplex
"Geulhof". Nog even de auto's uitladen en het verdelen van de
slaapplaatsen kon beginnen. s'Avonds werden onder het genot
van 2, door Koos gesponsorde, kratjes Amstel en een flessie
dropalcoholica van Jan Plooijer, nog wat sterke wielerverhalen
opgehaald. Uiteraard werd het geheel aangevuld met de nodige
nootjes en chips.
De volgende ochtend om 08.30 uur konden wij in het restaurant
aanschuiven voor het ontbijt. De teleurstelling was bij
menigeen van het gezicht af te lezen. Het regende. Niet hard,
maar genoeg om er nat van te worden. Bij het uitladen van de
fietsen regende het zelfs behoorlijk. Nu had het s'nachts ook
al geregend, dus het parkoers zou er niet modderiger van
worden, maar echt lekker was het niet.
Uiteindelijk rond 10.00 uur was het zo ver wij konden
vertrekken naar het begin van de eerste ATB–lus, die ons
zou leiden over de Gulpen route. De regen was aanzienlijk
minder geworden en na zo'n 4 kilometer over de weg konden de
regenjacks uit. Wat de regen had aangericht bleek wel bij de
eerste beklimming. De ondergrond was zo sompig en glad dat
niemand fietsend de helling op kwam. Een enkeling haalde de
helft nog, maar na het nodige glij en slipwerk moest iedereen
het opgeven en leek het wel een Blue Train wandeltocht.
Hetzelfde probleem zou zich die dag op meerdere hellingen
voordoen. Het parkoers vergde zo veel kracht en inspanning,
dat Ron Roco het na 3 (scherpe) hellingen en 15 kilometer op
koers, voor gezien moest houden. Gezien zijn
trainingsachterstand was het voor hem niet te doen en hij
besloot een alternatieve route te nemen naar de Geulhof. Wij
ploeterden rustig verder en na 35 kilometer op te teller, 3
lekke banden en een paar kleine valpartijtjes later bereikten
wij bedekt met een laagje modder om 12.30 uur het restaurant
voor de lunch. Na de lunch nog een bakkie koffie en de
volgende lus die op het programma stond......
Omdat het parkoers voor enkelen toch zo zwaar was gebleken dat
een tweede ronde waarschijnlijk te veel zou worden, werd
besloten voor het alternatieve programma, over de weg naar het
3–landenpunt. Het asfalt lokte uit om lekker door te
trappen en binnen korte tijd stonden wij op het hoogste punt
van Nederland, op een steenworp van het punt waar Nederland,
Duitsland en België bij elkaar komen. Na het nemen van
een groepfoto bij grenspaal nummer 1 besloot een zestal over
de weg retour naar de Geulhof te rijden en de overige 11
Blauwe duivels maakten de dag compleet door via het Vijlerbos
een groot deel van de Vijlen route te volgen. Dit laatste
bleek geen slechte keuze. De route leidde door een prachtig
stuk bos met mooie paden en uitzichten en nog meer lekke
banden. Uiteindelijk, met exact 70 kilometer op de teller
arriveerde ook groep 2 bij de Geulhof.
Na het douchen, een drankje en het opruimen van het
appartement konden wij vertrekken voor het laatste deel van de
organisatie naar een chinees restaurant in Valkenburg. Echter
onderweg, begon de X5 van Dirk te protesteren. Gas geven ging
nog wel, maar het vermogen omzetten in trekkracht, waar deze
PC Hoofdtrekker anders geen problemen mee had, bleek ineens
'iets' te veel van het goede voor de Duitse degelijkheid.
Kortom de automatische bak had het begeven en er zat voor de
inzittenden Dirk, Koos, Willem vEs en Martin niets anders op
dan de auto naar de kant te duwen en het lot in handen te
geven van een lokale takelateur. Deze arriveerde na onze
Chinese hap en voerde de BMW af naar een merkdealer in
Maastricht. Koos en Willem waren gedwongen zitplaats te zoeken
in een van de andere auto's om de thuisreis te kunnen
aanvaarden omdat de kraanwagen maar 2 passagiers mee kon
nemen. Al met al konden Dirk en Martin een half uurtje later
in een vervangende Volvo V50 huiswaarts vertrekken.
Al met al kunnen wij terugkijken op een fantastisch
georganiseerde ATB dag, die zeker navolging verdient. Hans,
bedankt en wellicht volgend jaar weer ?
Giant.
Naar boven
|
|
|
|
Shimano Challenge op zondag 8 mei 2005
|
Na een aantal maal intensief contact met Martin de Graaff of
we nu wel of niet moesten gaan gezien het kl... weer de
voorgaande dagen en de dito voorspelling voor de dag zelf, en
of er nu wel of niet mensen meegingen voor zondag toch maar
afgesproken om af te reizen naar 's Gravenvoeren, net over de
Belgische grens bij Eijsden.
Kwart over vier ging de wekker en even voor vijven reden we
de A10 op in Martin's pausmobiel. Na een voorspoedige rit
reden we na 2 uur door Maastricht alwaar Martin het had over
het vele groen rond de weg, wat ik beaamde, want er stonden
nogal wat bomen. Echter dat was niet wat hij bedoelde en
hoewel ik de indruk had redelijk wakker te zijn, had ik alle
militairen langs de snelweg volledig over het hoofd gezien.
Ik wist dat er bepaalde Blue trainers bekend staan als bonte
koeien, maar dat we zo'n welkom kregen als de braafste
jongetjes uit de klas... Gelukkig kon onze Miami Vice Martin
me wakker maken en melden dat het iets te maken had met
(bobo's uit de) Bush die speciaal die dag in Zuid-Limburg
moest zijn.
Bij de inschrijving inmiddels NEGENENTWINTIG EURO lichter om
150 kilometer te mogen fietsen konden we onze kanjers
verwelkomen, maar de heren waren ziek, zwak en/of misselijk.
Johan stonk zelfs behoorlijk naar iets van zweet, maar toch
ook weer niet (ik kom vast nog wel op de geur). Ook Martin
begon zich redelijk in te dekken met vermoeidheid en zo,
kortom ik moest de mannen goed in de gaten houden, want dan
zijn ze in topvorm.
Echter na de start reden Graafje en ik vrij snel zonder de 3
andere boys en ik popelde al om mijn achterverzetje 52/42
–12/21 uit te proberen en na 5 minuten zat de hartslag
al rond de 170 en oh ja, ik had ook nog een 30 voorop die ik
meteen kon proberen.
Na een half uurtje kon Graafje zijn regenjack uitdoen en het
liep lekker, tenminste bij mij. Na de beklimming van de
Kinkenweg met stukken van 19% op 75 km de 1e korte stop.
2 jaar geleden ging Daan hier op de hoogvlakte er vandoor
met een groepje op het moment dat ik een energiereep stond te
nuttigen en die achtervolging op hem was voor mij het begin
van het einde. Na 15 km had ik het gehad en 10 km later zat
ik als een dood vogeltje aan de zijkant van de weg. Graafje
kwam 10 minuutjes later aanfietsen en bracht me nog 15 km
verderop bij de ravitaillering waar ik een halfuurtje later
mijn maag ledigde, wat ik nogmaals deed toen ik thuis kwam.
Hier stond ik dus weer, 2 jaar na dato, Graafje begon
turbobenen te krijgen en mijn beentjes werden zwakker en
zwakker en ik begon wat boertjes te laten, en Graafje gaf
maar gas. Na 110 km, waar de verversingspostman ons kon
vertellen dat we al op het 120 km punt beland waren, een
zakje Isostar vloeibaar met stukjes appel tot me genomen en
warempel het begon iets beter te gaan. Na 5 km riep Martin
nog "Ik hoop niet dat we naar rechts moeten met die pikzwarte
lucht" en na 500 mtr. mochten we rechtsaf voor een mooie klim
naar een hoogvlakte. Bijna boven begon het een beetje te
stortregenen en inmiddels kregen we zij/ tegenwind kracht
5–6 voor ons kiezen. Na een kwartiertje plenzen was
mijn angst van me afgespoeld en kon ik weer turbo–en,
maar toen kreeg mijn metgezel een dip. Al met al waren we met
140 km nog niet bij de finish en bij 142 km kregen we de 1
na laatste helling met stukjes 14%. De laatste klim was 4 km
verderop en waar ik net geen kramp kreeg met het klimmen,
bleef Graafje wat achter en stuurde me weg. We hadden nog
niet veel kippetjes onderweg gezien, maar zojuist hadden we
een mooi exemplaar ingehaald. Hij zou toch niet even willen
bijtokkelen...
Na 2 minuten boven gewacht te hebben kwam onze
jongedame de bocht om, zonder Martin! Ze kon wel vertellen
dat ie bijkans van zijn fiets afgedonderd was. Nog 2 minuten
later, Martin die net een giga kramp in de beentjes
overwonnen had, inmiddels weer fietsend boven.
Met 148 km op
de teller, de laatste 2 km tegen wind vol gas kop over kop,
maar het werd 151, 152, 153 en na 153 kilometertjes en 600
metertjes passeerden we het finishdoek, moe maar voldaan.
Johan die samen met de 2 boys 100 gefietst had, rook na z'n
inspanning helemaal niet meer naar dat merkwaardige
zweetachtige luchtje, vast al gedouched!
Na 2 colaatjes en een gigantisch berg pasta van zo'n
centimeter hoog mochten we er 3 en een half uur over doen om
thuis te komen dankzij de pinksterdrukte.
Facts and figures:
Rijtijd: 5.41.53
Tijd onderweg: 5.50.51 (= rijtijd + alle pauzes en
stilstanden)
Afstand: 153.6 km
Gemiddelde. snelheid: 27.6
Gemiddelde. stijgingspercentage: 4%
Maximale stijgingspercentage: 19%
Totale klimmeters: 2502 meter
Maximale klim: 281 meter
Gemiddelde hartslag: 158
Maximale hartslag: 180
VanS.
Naar boven
|
|
|
Shimano challenge 2005
|
|
|
|
Bevrijdingsdag 5 mei 2005
|
Op bevrijdingsdag 2005 reden onder begeleiding van wethouder
Eelco Taams 9 blue train mannen vanuit
Wageningen naar Oostzaan om het bevrijdingsvuur op te halen.
Gezamenlijk arrriveerden ze bij sporthal Oostzaan waar
het vuur overgedragen werd aan de burgemeester, waarna het
vuur in Oostzaan ontstoken
werd. Hieronder een foto van de mannen met de burgemeester.
Naar boven
|
|
|
